۲۴ اوت ۲۰۲۶ - تیمی به رهبری دانشکده پزشکی بیلوردریافتند که رسیدن به محدوده وزن نرمال با حدود نصف شدن خطر پیشرفت به سمت دیابت نوع ۱ بالینی (T1D)، بهویژه در جوانان، مرتبط است. این مطالعه مشاهدهای که در نشریه Diabetes Care منتشر شده است، بر روی افرادی انجام شد که نشانههای اولیه دیابت نوع ۱ را داشتند.
دکتر ماریا ردوندو، نویسنده اول و مسئول مطالعه و استاد طب اطفال - دیابت و غدد درونریز در دانشکده پزشکی بیلور و بیمارستان کودکان تگزاس، گفت: «دیابت نوع ۱، نوعی بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به سلولهای تولیدکننده انسولین در پانکراس (جزایر لانگرهانس) حمله میکند. بدون انسولین، سلولهای بدن نمیتوانند قند موجود در خون را برای تولید انرژی استفاده کنند؛ این امر میتواند منجر به کتواسیدوز دیابتی شود که یک عارضه تهدیدکننده حیات است و در صورت عدم درمان، پتانسیل تهدید حیات را دارد. در بلندمدت نیز، دیابت نوع ۱ میتواند خطر بروز عوارضی که چشم، کلیه، اعصاب، قلب و عروق خونی را تحت تأثیر قرار میدهند، افزایش دهد.»
دکتر ردوندو و همکارانش بررسی کردند که آیا در میان افراد دارای اضافه وزن یا چاقی که از قبل در معرض خطر بالای ابتلا به دیابت نوع ۱ بودند، نرمالسازی بعدی شاخص توده بدنی(BMI) با خطر متفاوتی برای پیشرفت به سمت دیابت نوع ۱ بالینی مرتبط است یا خیر.
پیشرفتهای بزرگ فعلی به ما این امکان را میدهند که افراد در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۱ را سالها قبل از ظهور علائم شناسایی کرده و در برخی موارد، درمانهای تأیید شدهای را برای به تأخیر انداختن شروع بیماری بالینی دریافت کنند. یکی از روشهای شناسایی افراد در معرض خطر، اندازهگیری اتوآنتی بادی های جزایر در خون است، زیرا این اتوآنتی بادی ها شواهدی از فرآیند خودایمنی هستند که سلولهای جزایر را تخریب میکنند. با این حال، علیرغم این پیشرفتها، نتایج بالینی همچنان مطلوب نیستند و به رویکردهای بیشتری برای به تأخیر انداختن پیشرفت بیماری نیاز است.
مطالعات قبلی، از جمله برخی که توسط دکتر ردوندو هدایت شده بود،BMI بالاتر را با پیشرفت سریعتر به سمت دیابت نوع ۱ مرتبط دانستهاند. با این حال، مشخص نبود که آیا نرمالسازی بعدیBMI با کاهش خطر پیشرفت بیماری مرتبط است یا خیر.
در این مطالعه، دکتر ردوندو و همکارانش ۸۳۳ شرکتکننده را از مطالعه TrialNet که بر پیشگیری از دیابت نوع ۱ تمرکز دارد، بررسی کردند. شرکتکنندگان شامل کودکان و بزرگسالانی بودند که دارای اتوآنتی بادیهای جزایر بودند و هنگام ورود به مطالعه، چاق یا دارای اضافه وزن بودند.
دکتر ردوندو، گفت: «ما شرکتکنندگان را حدود ۴ سال تحت نظر داشتیم. در این دوره، حدود ۲۷ درصد از شرکتکنندگان از محدوده اضافه وزن یا چاقی به محدوده BMI نرمال منتقل شدند. همانطور که پیشبینی کرده بودیم، افرادی که به BMI نرمال دست یافتند، در مقایسه با کسانی که در محدوده اضافه وزن یا چاقی باقی ماندند، حدود ۴۸ درصد خطر کمتری برای پیشرفت به سمت دیابت نوع ۱ بالینی داشتند.»
این ارتباط در کودکان و نوجوانان مشهودتر بود. قویترین ارتباطات در پسران زیر ۱۲ سال و دختران ۱۲ تا ۱۷ سال مشاهده شد. با این حال، در بزرگسالان، نرمالسازی BMI ارتباط واضحی با کاهش خطر پیشرفت به دیابت نوع ۱نشان نداد. محققان در حال بررسی عواملی هستند که ممکن است این تفاوت را توضیح دهد.
از آنجایی که این یک مطالعه مشاهدهای است، یافتهها ثابت نمیکنند که کاهش BMI از بروز یا تأخیر دیابت نوع ۱ جلوگیری میکند.
دکتر ردوندو، گفت: «مطالعه ما یک همبستگی را نشان میدهد، نه یک رابطه علت و معلولی. این یافتهها منطق قدرتمندی برای انجام یک کارآزمایی مداخلهای آیندهنگر فراهم میکند تا مشخص شود آیا ارتقای هدفمند مسیر سلامت BMI میتواند پیشرفت دیابت نوع ۱را تغییر دهد یا خیر. نکته مهم این است که در کودکان، رسیدن به محدوده BMI نرمال لزوماً به معنای کاهش وزن نیست؛ بلکه میتواند با کُند شدن یا تثبیت افزایش وزن همزمان با رشد قد کودک نیز اتفاق بیافتد.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/attaining-a-healthy-weight-range-linked-to-lower-risk-of-type-1-diabetes-progression-suggests-study-177675